Στο εξής η 9η Φεβρουαρίου θα είναι σημαντική ημέρα για τον ελληνισμό. Με ομόφωνη απόφαση πού έλαβαν χθες τα μέλη τού Εκτελεστικού Συμβουλίου της UNESCO, η ημέρα αυτή κηρύσσεται «Παγκόσμια Hμέρα της Ελληνικής Γλώσσας». Το εντυπωσιακό είναι ότι η απόφαση συνοδεύεται από μία τεκμηρίωση, η οποία αποτελεί διθύραμβο για την ελληνική γλώσσα, αφού εξαίρει το γεγονός ότι έχει αδιάσπαστη συνέχεια 4.000 ετών, χρησιμοποιήθηκε από απαράμιλλες ιστορικές προσωπικότητες, έχει τεραστία επίδραση σε πολλές άλλες γλώσσες και ακόμη σήμερα παραμένει ανεξάντλητη πηγή για την διεθνή επιστημονική ορολογία.
Γράφει στην απόφασή του το Συμβούλιο της UNESCO, πως μεταξύ των χιλιάδων γλωσσών του κόσμου, η ελληνική συνδυάζει τέσσερα ιδιαίτερα σημαντικά χαρακτηριστικά:
Α. Αδιάσπαστη συνέχεια 40 αιώνων προφορικής παραδόσεως και 35 αιώνων γραπτής παραδόσεως, εάν λάβουμε υπόψιν την γραμμική γραφή Β΄ η τουλάχιστον 28 αιώνες γραπτής παραδόσεως, εάν περιορισθούμε στην αλφαβητική γραφή, γεγονός πού καθιστά τα ελληνικά την πιο μακροχρόνια, αδιάκοπα ομιλούμενη και γραφόμενη γλώσσα στην Ευρώπη. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο υπενθυμίζει, εν προκειμένω, ότι, όπως είπε ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης κατά την διάρκεια της ομιλίας του στην απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963, «η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ να ομιλείτε. Υπέστη τις αλλαγές πού υφίστανται όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, αλλά ποτέ δεν υπήρξε κενό».
Β. Μοναδική καλλιέργεια ως γλώσσα (λεξιλόγιο, γραμματική και σύνταξη), λόγω της χρήσεως της από απαράμιλλες ιστορικές προσωπικότητες της λογοτεχνίας, της ποιήσεως, του θεάτρου, της φιλοσοφίας, της πολιτικής και της επιστήμης, όπως ο Όμηρος, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Αισχύλος, ο Θουκυδίδης, ο Ιπποκράτης, ο Αρχιμήδης και οι Πατέρες της Εκκλησίας.
Γ. Ευρεία παρουσία σε πολλές γλώσσες, καθώς, διαχρονικώς, η ελληνική έχει αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες γλώσσες ως προς την επίδρασή της σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες και δι’ αυτών, ευρύτερα στον κόσμο των γλωσσών. Επιπλέον, η ιδιαίτερη σημασία της ελληνικής γλώσσας επιβεβαιώνεται σαφώς από το γεγονός, ότι διδάσκεται διεθνώς τόσο στην αρχαία μορφή της, σε έδρες κλασσικών σπουδών ανά τον κόσμο, όσο και στην μεσαιωνική (Βυζαντινή) και στην σύγχρονη μορφή της, σε έδρες Μεσαιωνικής και Νέας Ελληνικής Γλώσσας, παγκοσμίως.
Δ. Η ελληνική γλώσσα ήταν και παραμένει μέχρι και σήμερα ανεξάντλητη πηγή της διεθνούς επιστημονικής ορολογίας ιδιαίτερα στην ιατρική, καθώς και στα μαθηματικά, στην φυσική, στην χημεία, στην μηχανική, στην αστρονομία, στην κβαντομηχανική, στις κοινωνικές και στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Πρόκειται για διεθνώς αναγνωρισμένο χαρακτηριστικό της ελληνικής, το οποίο προκύπτει σαφώς από εμπειρικά και ιστορικά δεδομένα.
Το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO επισημαίνει ότι ως γλωσσική κοιτίς των βασικών εννοιών του πολιτισμού, της επιστήμης και της φιλοσοφίας, η ελληνική γλώσσα κατέχει, με ιστορικά και αντικειμενικά κριτήρια, ξεχωριστή θέση μεταξύ των γλωσσών του κόσμου. Επίσης, αναφέρει ότι στην μετακλασική Ελληνιστική Περίοδο, η ελληνική γλώσσα υπήρξε για έξι ολόκληρους αιώνες ἡ πρώτη διεθνής γλώσσα, γλώσσα συναλλαγών πολλών λαβών (lingua franca) και συγχρόνως γλώσσα πολιτισμική (Kultursprache). «Η ελληνική έλαμψε την περίοδο της βασιλείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τη δέχτηκε και την αγκάλιασε ο Ρωμαϊκός Πολιτισμός, ο οποίος υιοθέτησε την ελληνική γραφή με τη μορφή του λατινικού αλφαβήτου, της έδωσε παγκόσμια διάσταση η γλώσσα των Ευαγγελίων, την ανακάλυψε και την ανέδειξε η Αναγέννηση και την αξιοποίησε στο έπακρον ο Διαφωτισμός». Αυτά σημειώνει το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO, αιτιολογώντας την απόφασή του. Υπενθυμίζεται πως η UNESCO ήδη έχει αναγνωρίσει διάφορα στοιχεία που συνδέονται με την ελληνική γλώσσα. Δύο στοιχεία καταγεγραμμένης πολιτιστικής κληρονομιάς, «Τα μολύβδινα χρηστήρια ελάσματα του Μαντείου της Δωδώνης» και τον «Πάπυρο του Δερβενιού: Το αρχαιότερο βιβλίο της Ευρώπης», τα οποία έχουν καταχωρισθεί στο Διεθνές Μητρώο Μνήμης του Κόσμου (Memory of the World) το 2023 και το 2015, αντιστοίχως.
Επίσης, δύο επιπλέον στοιχεία της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς: το «Πολυφωνικό Καραβάνι», το οποίο μελετά, διασώζει και προάγει το πολυφωνικό τραγούδι της Ηπείρου, συμπεριλήφθηκε το 2020 στο Μητρώο Καλών Πρακτικών Διασώσεως και τον «Βυζαντινό Ψαλμό», που ενεγράφη το 2019 στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας. Σημειώνεται ότι η χώρα που έκανε την πρώτη παρέμβαση στην συνεδρίαση της UNESCO για την καθιέρωση Παγκόσμιας Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας ήταν η Αϊτή, η οποία ιστορικώς ήταν και η πρώτη χώρα στον κόσμο πού αναγνώρισε την Ελληνική Επανάσταση και την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος.
Δεν θα πρέπει να παραγνωρισθεί ο ρόλος του Μονίμου Αντιπροσώπου της Ελλάδος στην UNESCO, του πρεσβευτή κ. Γιώργου Κουμουτσάκου, ο οποίος κατέθεσε στις 10 Μαρτίου την πρόταση για την καθιέρωση της ημέρας της ελληνικής γλώσσας. Με την ευόδωση της προσπάθειας, μεταξύ άλλων, δήλωσε: «Η καθιέρωση ενός παγκόσμιου εορτασμού έχει εξαιρετική σημασία. Όχι μόνον για την έμφαση που θα δίδεται στην ελληνική γλώσσα ως παγκόσμια πολιτιστική αξία. Μέσω καλά οργανωμένων εκδηλώσεων, οι Έλληνες όπου γης αλλά και πολλοί ξένοι με ελληνική παιδεία ή και άλλοι θα μπορέσουν να εκκινήσουν ή να ανανεώσουν την επαφή και τη σχέση τους με την ελληνική στη διαχρονικότητά της. Να επανεκτιμήσουν τη σχέση της με την καλλιέργεια του πνεύματος, της σκέψης και του πολιτισμού».
Σημειώνεται ότι το κείμενο της αποφάσεως συντάχθηκε κατόπιν συνεργασίας της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ελλάδος στην UNESCO με τους καθηγητές Γιώργο Μπαμπινιώτη, Ομότιμο Καθηγητή Γλωσσολογίας και πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών και Χρήστο Κλαίρη, Ομότιμο Καθηγητή Γενικής Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης.