Εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε σχολείο του Δήμου μας.

Αναρτήθηκε στις 12/12/2022, στην κατηγορία Ενημέρωση Πολιτών

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 10/12/2022 εκδήλωση αφιέρωμα στο 1ο Γενικό Λύκειο Μενεμένης «Διδώ Σωτηρίου». Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της συνεργασίας του Σχολείου με το Revius Lyceum Doorn Ολλανδίας μέσω του προγράμματος Erasmus+. Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο Αρχιμανδρίτης πατέρας Αθηναγόρας Λουκατάρης. Στην εκδήλωση παρέστη ο Δήμαρχος Αμπελοκήπων-Μενεμένης και Α’ Αντιπρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος Λάζαρος Κυρίζογλου ο οποίος στο σύντομο χαιρετισμό του τόνισε τα εξής:

«Η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 Δεκεμβρίου, σε ανάμνηση της υπογραφής της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 10 Δεκεμβρίου 1948. Όραμα των εμπνευστών της, ένας κόσμος με δικαιώματα και ελευθερίες χωρίς διακρίσεις.

Αφετηρία ήταν η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Bill of Rights) του 1689, όταν το αγγλικό κοινοβούλιο τερμάτισε την ελέω θεού βασιλεία και καθιέρωσε την ελεύθερη εκλογή των μελών του.
Ακολούθησαν η Διακήρυξη της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας της 4ης Ιουλίου 1776 και οι Διακηρύξεις των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη της Γαλλικής Επανάστασης (1789 και 1793).Τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα προστάτευαν και τα πρώτα Συντάγματα των επαναστατημένων Ελλήνων το 1821.

Η διεθνοποίηση της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν αποτέλεσμα των συνεπειών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1939-1945) και της αποφασιστικότητας της διεθνούς κοινότητας να μην ξανασυμβούν ποτέ στο μέλλον οι αγριότητες και η κτηνωδία που προκάλεσε ο φονικός αυτός πόλεμος με τα 60 εκατομύρια νεκρούς. Αφετηρία για την πορεία αυτή αποτέλεσε ο Χάρτης του Ατλαντικού, που υπέγραψαν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ρούσβελτ και ο Άγγλος πρωθυπουργός Γουίνστον Τσόρτσιλ στις 14 Αυγούστου 1941. Στο κείμενο αυτό, που αποτελούσε επίσης διατύπωση των σκοπών του πολέμου και των θεμελίων της μεταπολεμικής ειρήνης, διακηρυσσόταν ότι, «μετά την οριστική καταστροφή τής ναζιστικής τυραννίας, ελπίζουν να δουν να εγκαθιδρύεται μια ειρήνη που θα επιτρέψει σε όλα τα έθνη να διαβιούν με ασφάλεια στο εσωτερικό των συνόρων τους και θα εξασφαλίσει σε όλους τους ανθρώπους των χωρών τη δυνατότητα ύπαρξης μακριά από τον φόβο και την ανάγκη».

Λίγους μήνες αργότερα, την 1η Ιανουαρίου 1942, με τη Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών της Ουάσινγκτον, οι αντιπρόσωποι 26 χωρών που ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση με τις δυνάμεις τού Άξονα εξέφρασαν την πεποίθησή τους ότι «μια ολοκληρωτική νίκη επί των εχθρών είναι ουσιώδης για την προάσπιση της ζωής, της ελευθερίας, καθώς και τη διατήρηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της δικαιοσύνης στις χώρες τους».

διαγραφόταν η ελπίδα ότι στο μέλλον «όλοι οι λαοί τής γης θα μπορούν να ζουν ελεύθεροι, μακριά από την τυραννία, σύμφωνα με τις ιδιαίτερες επιθυμίες τους και τη συνείδησή τους».

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η Διακήρυξη που εγκρίθηκε τον Μάιο του 1944 από τη Διεθνή Διάσκεψη Εργασίας στη σύνοδο της Φιλαδέλφειας. Με τη Διακήρυξη αυτή 41 κράτη διαβεβαίωσαν ότι «δεν μπορεί να υπάρξει διαρκής ειρήνη παρά μόνο αν είναι θεμελιωμένη στην κοινωνική δικαιοσύνη»

Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι έργο της Επιτροπής Δικαιωμάτων τού Ανθρώπου που συστάθηκε το 1947 από το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ. Επικεφαλής της Επιτροπής ήταν η Έλινορ Ρούσβελτ, χήρα του προέδρου των ΗΠΑ Φραγκλίνου Ρούζβελτ, την οποία είχε διορίσει ο διάδοχός του Χάρι Τρούμαν. Το τελικό κείμενο της διακήρυξης ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από δύο χρόνια.

Στις 10 Δεκεμβρίου 1948 η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που αποτελείται από το Προοίμιο και 30 άρθρα, υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, που συνήλθε στο Παρίσι με ψήφους 48 υπέρ, 0 κατά και 8 αποχές (όλο το σοβιετικό μπλοκ κρατών, η Νότια Αφρική και η Σαουδική Αραβία). Είναι σημαντικό ότι καμία από τις χώρες που αντιπροσωπεύονταν στην Γενική Συνέλευση δεν ψήφισε ενάντια στη Διακήρυξη και ότι ακόμη και αυτές που απείχαν από την τελική ψηφοφορία, είχαν συμμετάσχει και συνεργαστεί στις ενδιάμεσες διαδικασίες σύνταξης. Σε μια εποχή όπου κόσμος είχε χωριστεί στο Δυτικό και Ανατολικό μπλοκ, το να βρεθεί ένας κοινός τόπος επί της ουσίας του κειμένου αποδεικνύει ότι ήταν ένα τεράστιο επίτευγμα.


Το σύνολο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που περιέχονται στην Οικουμενική Διακήρυξη αποτελεί το μέτρο με το οποίο κρίνεται η γενική έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η εφαρμογή τους σε χώρες και μεμονωμένες περιπτώσεις. Πολλές χώρες έχουν ενσωματώσει άρθρα της Διακήρυξης στα Συντάγματά τους και στη νομοθεσία τους. Η Οικουμενική Διακήρυξη δεν έχει νομική ισχύ, ούτε τη μορφή διεθνούς σύμβασης που επικυρώνεται από τα κράτη. Είναι μια εξαγγελία αρχών. Η συμμετοχή ενός κράτους στον ΟΗΕ συχνά θεωρείται ως σιωπηρή αποδοχή των αρχών της Διακήρυξης.

Το κείμενο της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αποτελείται από το  προοίμιο και (30) άρθρα. Στο προοίμιο, η Διακήρυξη καταλήγει ως εξής:

Η Γενική Συνέλευση

Διακηρύσσει ότι η παρούσα Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του
Ανθρώπου αποτελεί το κοινό ιδανικό στο οποίο πρέπει να κατατείνουν όλοι οι
λαοί και όλα τα έθνη, έτσι ώστε κάθε άτομο και κάθε όργανο της κοινωνίας, με τη
Διακήρυξη αυτή διαρκώς στη σκέψη, να καταβάλλει, με τη διδασκαλία και την
παιδεία, κάθε προσπάθεια για να αναπτυχθεί ο σεβασμός των δικαιωμάτων και
των ελευθεριών αυτών, και να εξασφαλιστεί προοδευτικά, με εσωτερικά και διεθνή
μέσα, η παγκόσμια και αποτελεσματική εφαρμογή τους, τόσο ανάμεσα στους
λαούς των ίδιων των κρατών μελών όσο και ανάμεσα στους πληθυσμούς χωρών
που βρίσκονται στη δικαιοδοσία τους.

Ακολουθούν τα άρθρα τα οποία αναφέρονται στα εξής:

Άρθρο 1 – Ελευθερία και Ισότητα στα Δικαιώματα

Άρθρο 2 – Το δικαίωμα για δίκαιη και ίση μεταχείριση

Άρθρο 3 – Το δικαίωμα στην ζωή

Άρθρο 4 – Απαγόρευση της δουλείας

Άρθρο 5 – Η απαγόρευση των βασανιστηρίων

Άρθρο 6 – Το δικαίωμα στην αναγνώριση της νομικής προσωπικότητας

Άρθρο 7 – Το δικαίωμα της ισότητας απέναντι στο νόμο

Άρθρο 8 – Το δικαίωμα της νομικής προστασίας

Άρθρο 9 – Το δικαίωμα στην προσωπική ασφάλεια

Άρθρο 10 – Το δικαίωμα για δίκαιη δίκη

Άρθρο 11 – Η εξασφάλιση αμερόληπτης δικαστικής κρίσης

Άρθρο 12 – Το απαραβίαστο της ιδιωτικής ζωής

Άρθρο 13 – Το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης και εγκατάστασης

Άρθρο 14 – Το δικαίωμα του πολιτικού ασύλου

Άρθρο 15 – Το δικαίωμα της ιθαγένειας

Άρθρο 16 – Το δικαίωμα του γάμου

Άρθρο 17 – Το δικαίωμα της ιδιοκτησίας

Άρθρο 18 – Η ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας

Άρθρο 19 – Το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης

Άρθρο 20 – Το δικαίωμα των ειρηνικών συγκεντρώσεων και του συνεταιρισμού

Άρθρο 21 – Το δικαίωμα της συμμετοχής στα δημόσια πράγματα

Άρθρο 22 – Το δικαίωμα για κοινωνική ασφάλιση

Άρθρο 23 – Το δικαίωμα στην εργασία

Άρθρο 24 – Το δικαίωμα στην ανάπαυση

Άρθρο 25 – Το δικαίωμα για επαρκές βιωτικό επίπεδο

Άρθρο 26 – Το δικαίωμα στην εκπαίδευση

Άρθρο 27 – Το δικαίωμα στον πολιτισμό

Άρθρο 28 – Το δικαίωμα της προστασίας των δικαιωμάτων

Άρθρο 29 – Καθήκοντα προς την κοινότητα και σεβασμός των δικαιωμάτων

Άρθρο 30 – Επαγρύπνηση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων»